تبليغاتX
سیاهه ها و سپید ها

 

 

سلام دوستان!

«سیاهه ها و سپید ها» این بار با ترانه ای از دوست عزیزم،زهرا رحیمی، به روز شد؛

زهرا  ذهن ی فعّال و تخیّل ی دیوانه کننده دارد.

سپید فکر می کند؛سپید می نویسد و...

این حرف ها را نه به خاطر دوستی  که به خاطر راستی  گفتم.

بخوانید و ...

 

دست کسی خدا نشد،دست منو باز کنه

                                        خدا از اوّلم نخواست قناری پرواز کنه

دلا رو خسته آفرید، پرا رو بسته آفرید

                                           تا این که هیچ جادوگری نتونه اعجاز کنه

 

صدای گریه می شنوم...کی داره بارون می ریزه؟

                               دنیا چرا سرخ شده؟ کی از چشاش خون می ریزه

 

بذار ترانه های من خدا را بارونی کنه

                                        بذار خدا هم مثل من گریه ی پنهونی کنه

 

دل خدا را می شکنم تا ابرا بارون بگیره

                                       دل خدا را می شکنم تا آسمون جون بگیره

 

دل خدا را می شکنم چون که دل منو شکست

                                         مرد منو ازم گرفت،پرامو تا همیشه بست

 

آی آسمون!آهای تو که غصه خرابت می کنه

                                روز به روز کوچیک می شی،تنهایی آبت می کنه،

 

دروغ نگو که مرد من تو شهر چشمای توئه

                                     اون که دلش پیش منه،اون بالاها جای توئه

 

دل خدا را خون کنم؟ چه فایده داره مرد ِ من؟

                                  گِِله از آسمون کنم ؟ چه فایده داره مرد ِ من؟

 

زمینو زیر و رو کنم؟ چه فایده داره مرد من؟

                                    درد دلامو رو کنم؟ چه فایده داره مرد ِ من؟

 

اگه تو اوج پر زدن پرامو بستن  تو ببخش!

                                       تموم اونو رو، گُلم  به خاطر من تو ببخش!

 

بازم بیا پر بزنیم دوباره تا هر جا باشه

                                      بازم بیا که نذاریم کسی دیگه تنها باشه 

 

 

وقتی بیای... نه...! نمی شه، قناری پرواز کنه

                            دستای تو نمی تونه، دست منو باز کنه.......... 

                         برگ پاییــــــــــزی

 

این ترانه را داغ داغ نوشتم و شاعر سردش که شد تغییراتی در آن به وجود آمد؛

بیت هایی سرنوشت شان نیستی بود و بیت هایی سرنوشت شان زایشی دیر هنگام...

شتابزده عمل کردن م را خرده نگیرید؛به پای کودکانگی م بگذارید.

بامداد29 خرداد1386

 

نوشته شده توسط فریبا شمس کیا(ندا) در پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386 ساعت 7:40 | لینک ثابت |

   سلام؛

درختان،گل ها، ستاره ها،عشق، آدم ها،آسمان،دیوار، و این دل که با این همه........

خدایا!

 به من نگاه کن...!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

 

بی هیچ مقدمه ای شعر به سراغ م آمد  و من بی هیچ مقدمه ای(صرف نظر از چند خط بالا) می نویسم ش؛

خوشحال می شوم که نقد کنید...

 

 

 بر نمی خیزد...

 کسی جنازه اش را بر نمی خیزد!

 نه کلاغ ی جیغ می کشد

 نه ابری تن ِخسته اش را باران می شود

 ....

 نسل شان منقرض شده است

 نسل شان منقرض شده است!

....

 بر می خیزم و به گورستان باز می گردم؛

ـــــــــــــــــــ

 

 این هم یک سپید کوتاه از قبل:

 

 

  گیاهکی تنها درفرودست

 ...

 

 تکّه کاغذی که

                  نام تو را

                           وسوسه می شد

 سرنوشت من ،جز زخم خوردن ومچاله شدن نبود...

 

 ۲۸ آبان ماه ۱۳۸۵

 ـــــــــــــــــــ

 .....

  شاد باشید و مظهر مهر خداوندی...

 (در بامداد ۱۱خرداد تغییراتی در این پست داده شد.)

 

نوشته شده توسط فریبا شمس کیا(ندا) در پنجشنبه دهم خرداد 1386 ساعت 12:0 | لینک ثابت |
 
business articles
Google Page Rank - Powered by www.Maker™.ir