برای ماندن بهانه ای ندارم

کسی نمی آید و

و این سقف

عاقبت

            فرو خواهد ریخت

می روم

و تنهایی خیابان مثل سایه ی من کش می آید

با هر گام

سایه ام

              له می شود

خدا ، آدم ها و دروغ هاشان 

 در من گیج می خورند و من آب می شوم...

(دنده های سایه ام را بلند بلند می شمُرم و نمی دانم چرا...)

- یادم باشد عکس تکی م را برای دزد های دریایی بفرستم

برای دزد ها

برای...

دزدها !

سایه ام کو؟

سایه ی استخوانی من کو...؟

خورشید که هنوز زنده است ، چرا من... ؟